به گزارش اطلاعات آنلاین، حدود ۲۵۰ گونه زنبور عسل وجود دارد و بمبوس دالبومی بزرگ‌ترین آنهاست. ماده‌های پشمالوی باشکوه می‌توانند ۴ سانتی‌متر طول داشته باشند. این زنبورهای عسل با بدن غیرمعمول سنگین که وزن آنها تا ۱.۵ گرم می‌رسد، در کوه‌های معتدل پوشیده از جنگل پاتاگونیا، در آرژانتین و شیلی در حال پرواز یافت می‌شوند.

زنبور عسل به عنوان یک زنبور بومی پاتاگونیا، گرده‌افشان مهمی برای گیاهان بومی مانند سوسن پرو (Alstroemeria aurea) و گل زنگوله‌ای شیلی (Lapageria rosea) است. گل دوم قرمز است که اکثر زنبورها نمی‌توانند آن را ببینند، بنابراین معمولاً از گل‌های قرمز دوری می‌کنند. اما زنبور عسل موسکاردون به دلیل استفاده از یک سامانه گیرنده ویژه برای تشخیص و تمایز رنگ قرمز، به آنها سر می‌زند. ظاهر خزدار آن به دلیل موهای بلندی است که سینه و شکم را می‌پوشاند.

متأسفانه، زنبور عسل باشکوه موسکاردون توسط اقدامات انسانی که فراتر از از بین رفتن و تخریب معمول زیستگاه است، تهدید می‌شود. جمعیت این زنبورها از زمان معرفی دو زنبور عسل اروپایی مهاجم غیربومی، زنبور عسل رودرال (Bombus ruderatus) و زنبور عسل دم‌نخودی (Bombus terrestris)، که از دهه 1980 برای کمک به گرده افشانی کشاورزی تجاری به شیلی وارد شده‌اند، به سرعت کاهش یافته است. این گونه‌ها ممکن است در محیط‌های طبیعی خود بسیار محبوب باشند، اما در شیلی و آرژانتین به سرعت گسترش یافته‌اند و نه تنها از بمبوس دالبومی پیشی گرفته‌اند، بلکه عوامل بیماری‌زا و بیماری‌های جدیدی را نیز به همراه آورده‌اند که جمعیت زنبورهای بومی را از بین می‌برند.

این خبر وحشتناکی برای شبکه حیاتی است که با بمبوس دالبومی تلاقی می‌کند، از گل‌های بومی گرفته تا سایر گونه‌های بومی مانند کنه‌هایی که روی این زنبورهای غول‌پیکر زندگی می‌کنند. اما زنبورهای مهاجم همچنین به گونه‌های گیاهی غیربومی مهاجم از اروپا، مانند جارو، کمک می‌کنند تا سریع‌تر گسترش یابند. امروزه، زنبورهای مهاجم بسیار گسترده شده‌اند و نمی‌توان آنها را ریشه‌کن کرد. چه زمانی خواهیم فهمید؟